Cover Verpakken: bron van inspiratie of ergernis?

‘Magazine voor marketeers, designers en brandmanagers’ is de ondertitel van Verpakken. En met die doelgroep in gedachten, kozen we voor een bijzondere druk en veredeling van de cover van Verpakken 02. Het leek ons een mooi voorbeeld van wat er op technisch vlak zoal mogelijk is en welke kansen dit biedt. Niet iedereen dacht er zo over … 

Een lezer mailde ons teleurgesteld te zijn over de keuze voor het aanbrengen van een aluminiumlaag op de cover en een kunststof coating op de achterzijde van het blad’. Deze toepassingen zorgen volgens hem voor vervuiling in het recyclingproces en ‘geven een slecht signaal af gezien de uitdagingen van de verpakkingssector in de circulaire economie’. Hij sluit af met: ‘Het verpakkende bedrijfsleven zet in op verduurzaming en het zou passend zijn als uw blad daar meer rekening mee zou houden.’ We vroegen Bart Lauwaert, verantwoordelijk voor Sales – Marketing bij Grafische Groep Matthys én drukker van de cover, om een reactie. Hij schrijft dat het debat over milieu en duurzaamheid  iets is wat ons allemaal aan het hart moet liggen, ‘zeker uit respect voor de toekomstige generaties’. Hij geeft grif toe dat hij daar persoonlijk nog stappen in kan zetten. ‘Mijn auto – op fossiele brandstof – heb ik bijvoorbeeld gebruikt om in Hilversum te gaan vergaderen over deze cover. En ik durf een enkele keer per jaar ook wel met het vliegtuig op vakantie te gaan waardoor ik al mijn andere inspanningen om duurzame en recyclebare verpakkingen te promoten, steevast onder druk zet. Consequent voor milieu en duurzaamheid kiezen is dus een opgave van elke dag.’

Vervolgens geeft Lauwaert een toelichting over de gebruikte materialen voor deze cover van Verpakken. ‘De cover is gedrukt op een gloss MC – uiteraard van een duurzame papierproducent (Papyrus) en dus uit gecontroleerde bossen. Als gespecialiseerde koudfoliedrukker brengen we daar – in spot / dus plaatselijk – een vegetale, volledig onschadelijke lijminkt (desgewenst voedingsgeschikt) op aan waaraan zich een fijn laagje zuiver aluminium hecht. Aluminium is een natuurlijk element dat volgens onze informatie niet voor een verstoring van de recyclebaarheid van papier of karton zorgt. Er immers van uitgaande dat dit element nooit in grote hoeveelheden voorkomt in het totale ophaalproces bij oud papier en karton. We drukken verder met vegetale CMYK-inkten en in dit specifieke geval is er ook nog een bijzondere laksoort aangebracht in zeefdruk bij de collega’s van Silk Screen Holland. Tot daar een perfect verantwoorde combinatie.’

Optimale bescherming

‘Omdat het hier echter niet om een wegwerpverpakking gaat maar om een magazinecover – bovendien een magazinecover van een b-to-b blad dat bijna altijd wordt bewaard als naslagwerk-, documentatie- of inspiratiemateriaal – hebben we er inderdaad voor geopteerd om nog een verlijmbaar, mat laminaat (plastificatie) toe te voegen (de kunststof waar de lezer naar verwijst). Dat is een element dat strikt genomen niet wenselijk is bij de inzameling van oud papier of karton. Deze bijkomende bescherming is echter zeer nuttig voor luxe magazines omwille van het veelvuldige gebruik. Het is onze ervaring dat lezers een boek of magazine eerder weggooien wanneer het “er niet meer uitziet” dan dat het in een onberispelijke staat blijft. Die plastificatie is een optimale bescherming. De kans dat deze cover binnen een aantal jaren op Marktplaats terug te vinden is – en er zelfs voor moet worden betaald wegens “onberispelijk en collectorsitem” – is veel groter. We hopen het recyclingproces dus zelfs volledig uit te schakelen voor deze productie. In die zin kan ik wel zeggen dat die plastificatie zelden toegepast wordt in (wegwerp)verpakkingen, alleszins binnen onze productieomgeving. En als ze al toegepast wordt dan zal dat in de toekomst, met de verdere opgang van koudfolie én vegetale inkten dus alleen maar minder worden. Daar werken we aan, samen met onze veeleisende klanten in de verpakkingsketen. Diverse organisaties ontvingen van ons alle certificaten over papier/karton, samenstelling lijminkt, de aluminiumfolie, de CMYK-lakken en het recyclen van het restafval, en zetten omwille van die kwaliteiten deze techniek al in voor hun communicatie. Zij dragen duurzaamheid hoog in het vaandel en zochten al langer naar een mogelijkheid om een stukje premiumbeleving te combineren met de waarden waar ze willen aan werken. Dat we daarbij bijna volledig chemieloos werken (nieuwste plaatbelichter), én het dak van onze drukkerij vol zonnepanelen ligt om het aandeel groene stroom te maximaliseren, wordt als een bijkomend pluspunt ervaren. Want verpakken en recyclen moet altijd in een zo breed mogelijk kader worden gezien, vanaf de start van het productieproces.’

Stoorstoffen

De lezer geeft in een reactie aan dat het spanningsveld tussen klantwensen op het gebied van uitstraling/kwaliteit enerzijds en recyclebaarheid bekend is. Hij gelooft ook direct dat Lauwaert  duurzaamheid hoog in het vaandel heeft staan, maar voegt eraan toe dat ‘hij uiteindelijk door Grafische Groep Matthys is aangenomen om producten te vermarkten. En dat is prima’. Hij schrijft verder: ‘Zowel plastic als aluminium zijn stoorstoffen in het productieproces van het maken van nieuw papier uit oud papier, omdat beide stoffen niet uiteenvallen in water (de eerste stap in het recyclingproces, het verpulpen) en omdat de zeer kleine plastic en aluminiumdeeltjes die wel door het verpulpingsproces en filters komen, zichtbaar zijn op het nieuwe papier.’ Hij neemt aan  dat Lauwaerts klanten ook geen kleine puntjes, afkomstig van een afwijkend materiaal, op de eindproducten accepteren. Hij meent verder dat de argumentatie dat het om relatief weinig producten gaat niet ter zake doet: ‘Een stoorstof is een stoorstof. Als iedere verpakker redeneert dat een klein beetje niet-recyclebare verpakkingen of drukwerk geen kwaad kan, zal het aandeel van deze stoorstoffen naar verwachting sterk toenemen. Het andere argument dat het hier gaat om een luxe product dat niet snel afgedankt wordt gaat misschien op voor de korte termijn, maar niet voor de lange termijn. Uiteindelijk zal de oplage niet de musea van deze wereld sieren, maar toch via archief- en zolderopruimingen weer in het recyclingproces belanden. In het spanningsveld tussen commercie en recyclebaarheid is  transparante communicatie over de duurzaamheid van producten belangrijk. Wees transparant richting uw afnemers over de duurzaamheidsimpact van uw product.’

Wat vindt u? We horen het graag!

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *